جست‌وجو در شاهنامه

برستم بگویی که چندین مایست

بجنبان عنان با سواری دویست

گران کرد رستم زمانی رکیب

ندانست لشکر فراز از نشیب

بپیش اندر آورد رستم سپر

فرو ماند کافور پرخاشخر

بگفتند با رستم کینه‌خواه

که پولادوند اندرین رزمگاه

همه رزمگه سربسر ماتمست

بدین کار فریادرس رستمست

چو بشنید رستم دژم گشت سخت

بلرزید برسان برگ درخت

چو رستم بیامد مرا پای نیست

جز از رفتن از پیش او رای نیست

چنین گفت رستم که کشتن بسست

که زهر زمان بهر دیگر کسست

چو آگاهی آمد ز رستم بشاه

خروش آمد از شهر وز بارگاه

نشست از بر تخت زر شهریار

بنزدیک او رستم نامدار

بدو گفت گودرز کای شهریار

ز مادر نزاید چو رستم سوار

چو گودرز و چون رستم و گستهم

چو برزین گرشاسپ از تخم جم

برستم چنین گفت کین رنج نیز

به پیگار بر خویشتن سنج نیز

چنین گفت رستم که با بخت تو

نترسد پرستندهٔ تخت تو

چه با رستم و گیو و با گژدهم

چه با طوس نوذر چه با گستهم

مکش گفتمت پور کاوس را

که دشمن کنی رستم و طوس را

که رستم همی سرفشاند ازوی

بخورشید بر خون چکاند ازوی

به از تو نداند کسی گیو را

نهنگ بلا رستم نیو را

من اکنون ز هر سو فراوان سپاه

فرستم بجویم بهر جا نگاه

نشاید جز از رستم تیز چنگ

که از ژرف دریا برآرد نهنگ

ببر نامهٔ من بر رستما

مزن داستان را بره ‌بردما

برستم یکی نامه فرمود شاه

نوشتن ز مهتر سوی نیکخواه

ازان پس نشان تهمتن بخواست

بپرسید و گفتش که رستم کجاست

بدو گفت رستم بنخچیر گور

بیاید همانا که برگشت هور

چو این آفرین کرد رستم بپای

بپرسید و کردش بر خویش جای

فرو بود رستم ببوسید تخت

که ای نامور خسرو نیکبخت

بفرمود تا رستم آمد بتخت

نشست از بر گاه زیر درخت

فرستاد نزدیک رستم پیام

که ای تیغ بخت و وفا را نیام

چو پیغام گرگین برستم رسید

یکی باد سرد از جگر برکشید

پس آنگه چنین گفت رستم بشاه

که ای پرهنر نامور پیشگاه

یکی جام زرین پر از گوهرا

بدیبا بپوشید رستم سرا

بدو گفت رستم ترا کهترم

بشهر تو کرد ایزد آبشخورم

بدو گفت رستم که ای پهلوان

هم ایدر بباشیم با کاروان

برهنه نوان دخت افراسیاب

بر رستم آمد دو دیده پر آب

بترسید رستم ز گفتار اوی

یکی بانگ برزد براندش ز روی

به رستم نگه کرد و بگریست زار

ز خواری ببارید خون بر کنار

بدانگه که رستم ببربر گره

برافگند و زد بر گره بر زره

بدو گفت رستم که بر جان تو

ببخشود روشن جهانبان تو

بدو گفت رستم که گر بدخوی

بیاری و گفتار من نشنوی

برفتند با رستم آن هفت گرد

بنه اشکش تیزهش را سپرد

ز دهلیز در رستم آواز داد

که خواب تو خوش باد و گردانت شاد

منم رستم زابلی پور زال

نه هنگام خوابست و آرام و هال