جست‌وجو در شاهنامه

خود و رستم و طوس و گودرز و گیو

ز لشکر بسی نامبردار نیو

فرستم همه همچنین پیش تو

پسر پهلوان و پدر خویش تو

بر این گفته بودند پیر و جوان

جز از نامور رستم پهلوان

که رستم همی ز آشتی سر بگاشت

ز درد سیاوش به دل کینه داشت

بیامد همانگاه گودرز و گیو

چو شیدوش و رستم چو گرگین نیو

بجنبید با رستم از قلبگاه

منوشان خوزان لشکر پناه

سوی راستش رستم کینه جوی

زواره برادرش بنهاد روی

ببودند بر دست رستم به پای

زرسب و منوشان فرخنده رای

همان گفت تا لشکر نیمروز

برفتند با رستم نیوسوز

به مژده ز رستم هم اندر زمان

هیونی بیامد سپیده‌دمان

شب و روز رستم یکی داشتی

چو تنها شدی راه بگذاشتی

نخستین که از کلک بگشاد شست

قراخان ز پیکان رستم بخست

به رستم چنین گفت کای پهلوان

سزد گر ببینی به روشن روان

سراپرده زد رستم از دست راست

ز شاه جهاندار لشکر بخواست

چنین گفت با رستم پیلتن

که این نامور مهتر انجمن

به راهی که بگذشت کاووس شاه

فرستمت چندان که باید سپاه

به رستم بفرمود تا همچو کوه

بیارد به یک سو ز دریا گروه

سوی رخنهٔ دژ نهادند روی

بیامد دمان رستم کینه‌جوی

به رستم بفرمود پس شهریار

پیاده هر آن کس که بد نامدار

از این پس فرستم به شاه آگهی

ز روزی که باشد مرا فرهی

بدو گفت رستم که ای شهریار

بدین در مدار آتش اندر کنار

ز رستم چو بشنید خسرو سخن

یکی دیگر اندیشه افگند بن

ز لشکر سواران که بودند گرد

گزین کرد شاه و به رستم سپرد

ز یک دست رستم برآمد ز دشت

ز گرد سواران هوا تیره گشت

ابا رستم و گیو گودرز و طوس

ز پشت سپاه اندر آورد کوس

دهاده برآمد ز قلب سپاه

ز یک دست رستم ز یک دست شاه

چهارم ز چین شاه ایران براند

به مکران شد و رستم آنجا بماند

پذیره شدش رستم زال سام

سپاهی گشاده دل و شاد کام

به چین نیز مهمان رستم بماند

به یک هفته از چین به ماچین براند

بمالید رستم بر آن خاک روی

بنفرید بر جان ناکس گروی

به زابل به رستم بگویی که شاه

ز یزدان بپیچید و گم کرد راه

چو نزدیک دستان و رستم رسید

بگفت آن شگفتی که دید و شنید

به رستم چنین گفت کز بخردان

ستاره‌شناسان و هم موبدان