جست‌وجو در شاهنامه

جهان چون گذاری همی بگذرد

خردمند مردم چرا غم خورد

به جویی که یک روز بگذشت آب

نسازد خردمند ازو جای خواب

خردمند شاهی و ما کهترا

تو چشم خرد باز کن بنگرا

که ایدون شنیدستم از موبدان

ز بیدار دل نامور بخردان

وگر دیر یابیم زو آگهی

تو جای خرد را مگردان تهی

سفندارمذ پاسبان تو باد

خرد جان روشن روان تو باد

چو خردادت از یاوران بر دهاد

ز مرداد باش از بر و بوم شاد

که گر بر خرد چیره گردد هوا

نیابد ز چنگ هوا کس رها

خردمند کرده هوا را بزیر

بود داستانش چو شیر دلیر

هرآن کس که گردد ز راه خرد

سرانجام پیچد ز کردار خود

همیشه خرد بادت آموزگار

خنک بوم ایران و خوش روزگار

بدو گفت کای مهتر پرخرد

ز تو سرد گفتن نه اندر خورد

کنون ای خردمند آزاده خوی

مرا هست با تو یکی آرزوی

سر مایهٔ مرد سنگ و خرد

ز گیتی بی‌آزاری اندر خورد

سر مرز توران به پیران سپرد

سپاهی فرستاد با او نه خرد

به کاراگهان گفت کای بخردان

من ایدون شنیدستم از موبدان

همی گویی از خویشتن دور کن

ز بخرد چنین خام باشد سخن

به رهام فرمود پس پهلوان

که ای تاج و تخت و خرد را روان

ز ترکان ترا بخرد انگاشتم

از این سان که هستی نپنداشتم

یکی داستان از کیان یاد کن

ز فام خرد گردن آزاد کن

که کس را ز ترکان نباشد خرد

کز اندیشهٔ خویش رامش برد

که هر چند بیژن جوانست و نو

به هر کار دارد خرد پیشرو

بدو گفت گر کارزارت هواست

چنین بر خرد کام تو پادشاست

فرستاده برگشت و با او بگفت

که با جان پاکت خرد باد جفت

توی تو که جز تو جهاندار نیست

خرد را بدین کار پیکار نیست

گرفتش به بر باز فرزند را

دلیر و جوان و خردمند را