جست‌وجو در شاهنامه

بر رستم آمد که ببسیچ کار

که گیتی سیه شد ز گرد سوار

بیاراست رستم یکی رزمگاه

که از گرد اسبان هوا شد سیاه

چو افراسیاب آن سپه را بدید

که سالارشان رستم آمد پدید

چو رستم بفر جهاندار شاه

نگه کرد کآمد پذیره براه

که بر دست رستم جهان‌آفرین

بتو داد پیروز پور گزین

سر رستمت جاودان سبز باد

دل زال فرخ بدو باد شاد

از آن پس که برگشت زان رزمگاه

که رستم بر او کرد گیتی سیاه

که آن جای جنگست و خون ریختن

چه با گیو و با رستم آویختن

چو طوس و چو رستم یل پهلوان

فریبرز و شاپور شیر دمان

گزین کرد خسرو به رستم سپرد

بدو گفت کای نامبردار گرد

بدان تا فرستم به نزدیک شاه

چه شان سر ستاند چه بخشد کلاه

چه اندر خور شهریارست از آن

فرستم به نزدیک شاه جهان

به ایران پس از رستم نامدار

نبودی چو گودرز دیگر سوار

نه زین نامداران سواری کم است

نه آن دوده را پهلوان رستم است

گر از نامداران هژبری دمان

فرستم به نزدیک این بدگمان

بمان تا یکی رزم دیده هژبر

فرستم به جنگش به کردار ابر

به لشکر بر آن سان فرستمت باز

که گیو از تو ماند به گرم و گداز

و دیگر که از رستم دیو بند

ز لهراسب وز اشکش هوشمند

چو لهراسب و چون اشکش تیزچنگ

چو رستم سپهبد دمنده نهنگ

کزان سو که شد رستم شیرمرد

ز کشمیر و کابل برآورد گرد

بگو تا من اکنون هم اندر شتاب

نوندی فرستم به افراسیاب

وز آن سو که شد رستم گرد سوز

سپارم بدو کشور نیمروز

سوی شاه ترکان فرستم خبر

که ما را ز کینه بپیچید سر

تهم رستم نیو با تیغ تیز

برآورد از ایشان دم رستخیز

سر هندوان با درفش سیاه

فرستاد رستم به نزدیک شاه

بمان تا کنون از پس گستهم

سواری فرستم چو شیر دژم

دگر نامور رستم پهلوان

پسندیده و راد و روشن روان

چو رستم که بد پهلوان بزرگ

چو گودرز بینادل آن پیر گرگ

به رستم سپرد آن زمان میمنه

که بود او سپاهی شکن یک تنه