جست‌وجو در شاهنامه

بدو گفت پور سیاوش رد

توی ای پسندیدهٔ پرخرد

جز آنی که بر تو گمانی برد

جهاندیده‌ای کو خرد پرورد

شمار سواران افراسیاب

نبیند خردمند هرگز به خواب

جهاندار کیخسرو آن خوار داشت

خرد را به اندیشه سالار داشت

به قلب اندر افراسیاب و ردان

سواران گردنکش و بخردان

خردمند مردم به یکسو شدند

دو لشکر بر این کار خستو شدند

بدی را کجا نام بد بر بدی

به تندی و کژی و نابخردی

بیامد ز دژ جهن با ده سوار

خردمند و بادانش و مایه دار

از آن پس بیامد منوشان گرد

خرد یافته جهن را پیش برد

خردمند چون پیش خسرو رسید

شد از آب دیده رخش ناپدید

مرا داد یزدان همه هرچه گفت

که با این هنرها خرد باد جفت

خردمند پیران بدانجا رسید

بدید آن که هرگز ندید و شنید

مرا بی دل و بی خرد یافتی

به کردار بد تیز نشتافتی

ز لشکر گزین کرد پس بخردان

جهاندیده و کاربین موبدان

فرستاد کس بخردان را بخواند

بسی داستان پیش ایشان براند

که هر جای تندی نباید نمود

سر بی‌خرد را نشاید ستود

دگر بردگان مهتران را سپرد

به ایوان ببرد از بزرگان و خرد

بداند که گیتی بر او بگذرد

نگردد به گرد در بی خرد

خرد چون شود از دو دیده سرشک

چنان هم که دیوانه خواهد پزشک

که گیتی بشویی ز رنج بدان

ز گفتار و کردار نابخردان

همی گفت هر کس که بودش خرد

که گر بی زیان او به ما بگذرد

بر شاه مکران فرستاد و گفت

که با شهریاران خرد باد جفت

بخستند ز ایشان فراوان به تیر

زن و کودک خرد کردند اسیر

نگه کن که خود تاج با سر چه گفت

که با مغزت ای سر خرد باد جفت

زن و کودک خرد بیرون برید

خورشها و رامش به هامون برید

جهانجوی با فر و برز و خرد

ز شاهان پیشینگان بگذرد

ز بهر پرستش سر و تن بشست

به شمع خرد راه یزدان بجست

مرا بین و چندی خرد ده مرا

هم اندیشهٔ نیک و بد ده مرا

به رستم چنین گفت کز بخردان

ستاره‌شناسان و هم موبدان

شدند انجمن موبدان و ردان

ستاره‌شناسان و هم بخردان

بخفت او و روشن روانش نخفت

که اندر جهان با خرد بود جفت