چو شاپور شد همچو سرو بلندز چشم بدش بود بیم گزندفهرست بخش‌های این فصل
پیش از خواندنخلاصهٔ این بخش خلاصهٔ هوش مصنوعی
به روایت فردوسی۴۲ بیت بخش ۶ ـ پیشگویی کید دربارهٔ پیوند دو خاندان
با شمارهٔ هر بیت، پیوند همان بیت را باز کنید.
نبودی جدا یک زمان ز اردشیرورا همچو دستور بودی وزیرنپرداختی شاه روزی ز جنگبه شادی نبودیش جای درنگچو جایی ز دشمن بپرداختیدگر بدکنش سر برافراختیهمی گفت کز کردگار جهانبخواهم همی آشکار و نهانکه بی‌دشمن آرم جهان را به دستنباشم مگر شاد و یزدانپرستبدو گفت فرخنده دستور اویکه ای شاه روشن‌دل و راهجویسوی کید هندی فرستیم کسکه دانش پژوهست و فریادرسبداند شمار سپهر بلنددر پادشاهی و راه گزنداگر هفت کشور ترا بی همالبخواهد بدن بازیابد به فالیکایک بگوید ندارد به رنجنخواهد بدین پاسخ از شاه گنجچو بشنید بگزید شاه اردشیرجوانی گرانمایه و تیزویرفرستاد نزدیک دانا به هندبسی اسپ و دینار و چندی پرندبدو گفت رو پیش دانا بگویکه ای مرد نیک‌اختر و راهجویبه اختر نگه کن که تا من ز جنگکی آسایم و کشور آرم به چنگاگر بود خواهد بدین دستگاهبه تدبیر آن زور بنمای راهوگر نیست این تا نباشم به رنجبرین گونه نپراگند نیز گنجبیامد فرستادهٔ شهریاربر کید با هدیه و با نثاربگفت آنک با او شهنشاه گفتهمه رازها برگشاد از نهفتبپرسید زو کید و غمخواره شدز پرسش سوی دانش و چاره شدبیاورد صلاب و اختر گرفتیکی زیج رومی به بر در گرفتنگه کرد بر کار چرخ بلندز آسانی و سود و درد و گزندفرستاده را گفت کردم شماراز ایران و از اختر شهریارگر از گوهر مهرک نوشزادبرآمیزد این تخمه با آن نژادنشیند به آرام بر تخت شاهنباید فرستاد هر سو سپاهبیفزایدش گنج و کاهدش رنجتو شو کینهٔ این دو گوهر بسنجگر این کرد ایران ورا گشت راستبیابد همه کام دل هرچ خواستفرستاده را چیز بخشید و گفتکزین هرچ گفتم نباید نهفتگر او زین نپیچد سپهر بلندکند اینک گفتم برو ارجمندفرستاده آمد بر شهریاربگفت آنچ بشنید زان نامدارچو بشنید گفتار او اردشیردلش گشت پر درد و رخ چون زریرفرستاده را گفت هرگز مبادکه من بینم از تخم مهرک نژادبه خانه درون دشمن آرم ز کویشود با بر و بوم من کینهجویدریغ آن پراگندن گنج منفرستادن مردم و رنج منز مهرک یکی دختری ماند و بسکه او را به جهرم ندیدست کسبفرمایم اکنون که جوینده بازز روم و ز چین و ز هند و طرازبر آتش چو یابمش بریان کنمبرو خاک را زار و گریان کنمبه جهرم فرستاد چندی سواریکی مرد جوینده و کینهدارچو آگاه شد دخت مهرک بجستسوی خان مهتر به کنجی نشستچو بنشست آن دخت مهرک بدهمر او را گرامی همی کرد مهببالید بر سان سرو سهیخردمند با زیب و با فرهیمر او را دران بوم همتا نبودبه کشور چنو سرو بالا نبودپایان بخش ۶ ـ پیشگویی کید دربارهٔ پیوند دو خاندان
بازگشت به آغازدربارهٔ متن و منبع
نام منبع ثبت‌شده برای این بخش: ویکی‌درج
گفت‌وگو دربارهٔ این بخش
دیدگاه‌های خوانندگان ۰
برداشت، پرسش یا نکتهٔ خود دربارهٔ این بخش از شاهنامه را بنویسید. دیدگاه‌ها پس از تأیید مدیریت نمایش داده می‌شوند.
برای ثبت دیدگاه، وارد حساب کاربری خود شوید.
ورود و ثبت دیدگاه
هنوز دیدگاه تأییدشده‌ای برای این بخش ثبت نشده است. شما آغازگر گفت‌وگو باشید.