جست‌وجو در شاهنامه

پیاده شد از اسپ و رستم همان

پیاده بیامد چو باد دمان

بدو گفت رستم که دل شاد دار

ز غمهای گیتی سر آزاد دار

که رستم به کوه هماون رسید

مر او را جهاندیده گودرز دید

بدو گفت رستم که تیر و کمان

ببین تا هم اکنون سرآری زمان

بخندید رستم به آواز گفت

که بنشین به پیش گرانمایه جفت

به رستم بر آنگه ببارید تیر

تهمتن بدو گفت برخیره خیر

بپوشید رستم سلیح نبرد

به آوردگه رفت با داروبرد

کجا نیزهٔ رستم او داشتی

پس پشت او هیچ نگذاشتی

برنج و بسختی جگر سوخته

ز رستم هنرها بیاموخته

بجنبید با گرز رستم ز جای

همانگه برخش اندر آورد پای

بدو گفت رستم که ای شوربخت

که هرگز مبادا گل آن درخت

سپر بر سرآورد رستم چو دید

که تیرش زره را بخواهد برید

بیامد چو نزدیک رستم رسید

همی بود تا یال و شاخش بدید

به رستم چنین گفت کای نامدار

کمندافگن و گرد و جنگی سوار

بدو گفت رستم که چندین سُخُن

که گفتی و افگندی از مهر بُن

همی رفت پیران پر از درد و بیم

شد از کار رستم دلش به دو نیم

بدو گفت رستم که نام تو چیست

بدین آمدن رای و کام تو چیست

بدو گفت من رستم زابلی

زره‌دار با خنجر کابلی

چو بشنید رستم برآشفت سخت

بپیران چنین گفت کای شوربخت

چنین گفت رستم بایرانیان

که من جنگ را بسته دارم میان

چنین داد پاسخ به رستم سپاه

که فرمان تو برتر از چرخ ماه

چو آواز شنگل برستم رسید

ز لشکر نگه کرد و او را بدید

چنین گفت رستم که از کردگار

نجستم جزین آرزوی آشکار

مرا نام رستم کند زال زر

تو سگزی چرا خوانی ای بدگهر

بگردید گرد چپ و دست راست

ز رستم همی کین کاموس خواست

برستم چنین گفت کای ژنده پیل

ببینی کنون موج دریای نیل

چو گفتار ساوه برستم رسید

بزد دست و گرز گران برکشید

برآشفت چون ترگ رستم بدید

خروشی چو شیر ژیان برکشید

ز نزدیک چون ترگ رستم بدید

یکی باد سرد از جگر برکشید

همی تاخت رستم پس او چو گرد

زمین لعل گشت و هوا لاژورد

یکی پیل بر پشت کوه بلند

ورا نام بد رستم دیو بند

چو بشنید رستم برانگیخت رخش

منم گفت شیراوژن تاج‌بخش

چو از دست رستم رها شد کمند

سر شاه چین اندر آمد ببند

چو او را ندیدند گشتند باز

دلیران سوی رستم سرفراز

چنین گفت رستم بایرانیان

که اکنون بباید گشادن میان

سپاس از تو دارم نه از انجمن

یکی جان رستم تو مستان ز من

کسی را که رستم بود پهلوان

سزد گر بماند همیشه جوان

کشانی و شگنی و وهری نماند

که منشور شمشیر رستم نخواند

وزین روی تنگ اندر آمد سپاه

بپیش اندرون رستم کینه‌خواه

گر ایدونک رستم بود پیش رو

نماند برین بوم و بر خار و خو