جست‌وجو در شاهنامه

بیاراست رستم به دیدار شاه

ببیند که تا هست زیبای گاه

ز رستم سوی زال سام آمدند

گشاده دل و شادکام آمدند

به رستم چنین گفت کای پهلوان

همیشه بدی شاد و روشن‌روان

به نخچیر شد شهریار جهان

ابا رستم نامور پهلوان

ابا رستم گرد و دستان به هم

همی گفت کاوس هر بیش و کم

گوا بود دستان و رستم برین

بزرگان لشکر همه همچنین

چنین گفت رستم به شاه زمین

که ای نامبردار باآفرین

برستم چنین پاسخ آورد شاه

که جاوید بادی که اینست راه

درفشی کجا چون دلاور پدر

که کس را ز رستم نبودی گذر

سپهبد بشد تیز و برگشت شاه

سوی کاخ با رستم و با سپاه

بجایی که رستم بود پهلوان

تو ایمن بخسپی بپیچد روان

شگفتی به گیتی ز رستم بس است

کزو داستان بر دل هرکس است

بزرگان ایران به ماتم شدند

دلیران به درگاه رستم شدند

پس از رستم زال سام سوار

ندیدم چو تو نیز یک نامدار

مگر رستم زال را با سپاه

سوی ما فرستد بدین رزمگاه

ز زابلستان رستم آید بجنگ

زیانی بود سهمگین زین درنگ

بزرگان لشکر شدند انجمن

چو دستان و چون رستم پیلتن

فراوان ز رستم گرفتند یاد

کجا داد در جنگ هر جای داد

بفرمود تا رستم پیلتن

خرامد به‌درگاه با انجمن

به رستم چنین گفت کای سرفراز

بترسم که این دولت دیریاز

به پاسخ چنین گفت رستم به شاه

که بی تو مبادا نگین و کلاه

نگه کن که رستم چو باد دمان

بیاید بر ما زمان تا زمان

فرستم بنزدیک افراسیاب

نه آرام جویم بدین بر نه خواب

یکی بهره زیشان فرستم ببلخ

بایرانیان بر کنم روز تلخ

کنون تا نگویی که رستم کجاست

ز غمها نگردد مرا پشت راست

بدو گفت گودرز رستم چه گفت

که گفتار او را نشاید نهفت

تو ترسانی از رستم نامدار

نخستین ازو من برآرم دمار