جست‌وجو در شاهنامه

سر هفته را زال و رستم به هم

رسیدند بی‌کام دل پر ز غم

چو رستم پدید آمد و زال زر

همان موبدان فراوان هنر

بگفتند با زال و رستم که شاه

به گفتار ابلیس گم کرد راه

همان نامور رستم پیلتن

ستون کیان نازش انجمن

دگر آن که رستم شود دردمند

ز درد وی آید به ایران گزند

تو و رستم و طوس و گودرز و گیو

دگر هر که او نامدارست نیو

چنان کرد رستم که خسرو بگفت

ببردند پرده‌سرای از نهفت

به دست چپش رستم پهلوان

ز کابل بزرگان روشن‌روان

به یک دست او زال و رستم به هم

چو پیل سرافراز و شیر دژم

همه جامه‌های تنش برشمرد

نگه کرد یکسر به رستم سپرد

تو دانی که رستم به ایران چه کرد

به رزم و به بزم و به ننگ و نبرد

بدو داد منشور و کرد آفرین

که آباد بادا به رستم زمین

چو دستان و رستم چو گودرز و گیو

دگر بیژن گیو و گستهم نیو

چو دستان و رستم چو گودرز پیر

جهانجوی و بیننده و یادگیر

همی بود رستم بر آن کوهسار

همان زال و گودرز و چندی سوار

من و رستم و زابلی هرکه هست

ز مهتر تو برنگسلانیم دست

مگر رستم زال سام سوار

که با او نسازد کسی کارزار

جز از پهلوان رستم نامدار

به گیتی نبینیم چون او سوار

به ایران فرستم فرستاده‌ای

جهاندیده و پاک و آزاده‌ای

بریشان سپاهی فرستم ز روم

که از نعل پیدا نبینند بوم

بدوزخ درون دیدم آهرمنا

نیارستمش گشت پیرامنا