جست‌وجو در شاهنامه

برین هم نشان تا به اسفندیار

چو کیخسرو و رستم نامدار

بدین سوک چون بگذرد چار ماه

سواری فرستم به نزدیک شاه

بدین کس فرستم به نزدیک اوی

درفشان کنم جان تاریک اوی

به خوارهر فرستم زن خویش را

کنم دور زین در بد اندیش را

همان هدیه و باژ و ساوی که من

فرستم به نزدیک آن انجمن

از ایران چو چوبی فرستم بروم

بخندد بما بر همه مرز و بوم

که پیچیده بد رستم از شهریار

بجایی خود و تیغ زن ده هزار

پیامی فرستم به نزد پدر

بگویم بدو این سخن در به در

کجا رستم زال و اسفندیار

کزیشان سخن ماندمان یادگار

چنین یافت پاسخ ز مرد گناه

که هرکس که گوید پرستم دو شاه

که رستم بُدش نام و بیدار بود

خردمند و گُرد و جهاندار بود

بدانست رستم شمار سپهر

ستاره‌شمُر بود و با داد و مهر

به عنوان بر از پور هرمزد شاه

جهان پهلوان رستم نیک خواه

گرانمایه پیروز نامه بداد

سخنهای رستم همی‌ کرد یاد

چو شعبه مغیره بگفت آن زمان

که آید بر رستم پهلوان

چو رستم به گفتار او بنگرید

ز دیبا سراپرده‌ای برکشید

لب رستم از تشنگی شد چو خاک

دهن خشک و گویا زبان چاک چاک

خروشی بر آمد به کردار رعد

ازین روی رستم وزان روی سعد

خروشی برآمد ز رستم چو رعد

یکی تیغ زد بر سر اسپ سعد

ز رستم کجا کشته شد روز جنگ

ز تیمار بر ما جهان گشت تنگ

چو رستم سواری به گیتی نبود

نه گوش خردمند هرگز شنود