جست‌وجو در شاهنامه

دگر آنک گفتی که با خواسته

به ایران فرستمت آراسته

که از چاچ یک پی نهد نزد رود

به نوک سنانش فرستم درود

فرستم همه نزد سالار شاه

سراپرده و گنج و پیل و سپاه

همی‌گفت گر من فرستم سپاه

سر او بگردد شود رزمخواه

چو خواهی فرستمت بی‌مر سپاه

چغانی که باشد که یازد به گاه

اگر من سپاهی فرستم بروم

تو را تیغ پولاد گردد چو موم

کسی را فرستم که دارد خرد

شبستان او سر به سر بنگرد

سپاس از خداوند خورشید و ماه

که رَستم ز بوزرجمهر و ز شاه

همان باژ و ساوی که فرمودشاه

به خوبی فرستم بران بارگاه

فرستم همه سر به سر پیش تو

ببیند روان بداندیش تو

بپرسید زان پس که با ساوه شاه

کنم آشتی گر فرستم سپاه

گزین کرد رستم ده و دو هزار

ز شایسته مردان گرد و سوار

که در پیش رستم بدی روز جنگ

سبک شاه ایران گرفت آن به چنگ

که بر نیزه‌ها بر سرت خون فشان

فرستم بر شاه گردنکشان

ز رستم فزونست هنگام جنگ

دلیران نگیرند پیشش درنگ

مگر کس فرستم زلشکر به راه

که دارند ما را زلشکر نگاه

چو گودرز و چون رستم پهلوان

بکردند رنجه برین بر روان

چو گفتند با رستم ایرانیان

که هستی تو زیبای تخت کیان

سپاهی فرستم تو سالار باش

برزم اندرون دست بردار باش

ازین هر زمان نو فرستم یکی

تو با درد پژمان مباش اندکی

وگر نه فرستم ز ایران سپاه

به توران کنم روز روشن سیاه