جست‌وجو در شاهنامه

به جایی که سیمرغ را خانه بود

بدان خانه این خرد بیگانه بود

چو سیمرغ را بچه شد گرْسنه

به پرواز بر شد دمان از بنه

فرود آمد از ابر سیمرغ و چنگ

بزد برگرفتش از آن گرم سنگ

پس از کار سیمرغ و کوه بلند

و زان تا چرا خوار شد ارجمند

سرانجام گیتی ز سیمرغ و زال

پر از داستان شد به بسیار سال

بزد پرّ سیمرغ و بر شد به ابر

همی حلقه زد بر سر مرد گبر

پدر بود در ناز و خز و پرند

مرا برده سیمرغ بر کوه هند

و گر بازگردانم از پیش زال

برآرد به کردار سیمرغ بال

همان پر سیمرغش آمد به یاد

بخندید و سیندخت را مژده داد

یکی مجمر آورد و آتش فروخت

وزآن پر سیمرغ لختی بسوخت

بسیمرغ بادا هزار آفرین

که ایزد ورا ره نمود اندرین

بکردار سیمرغ ازین دیده‌گاه

برم آگهی سوی ایران سپاه

ز هر بد توی پیش ایران سپر

همیشه چو سیمرغ گسترده پر

بیابان و سیمرغ و سرمای سخت

که چون باد خیزد به درد درخت

که سیمرغ گوید ورا کارجوی

چو پرنده کوهیست پیکارجوی

اگر بازگردی بود سودمند

نیازی به سیمرغ و کوه بلند

سر جنگجویان سپه برگرفت

سخنهای سیمرغ در سر گرفت

نه سیمرغ پیدا نه شیر و نه گرگ

نه آن تیز چنگ اژدهای بزرگ

بیامد بگسترد سیمرغ پر

ندید اندرو هیچ آیین و فر

اگر چند سیمرغ ناهار بود

تن زال پیش اندرش خوار بود

چو افگند سیمرغ بر زال مهر

برو گشت زین گونه چندی سپهر

یکی چاره دانم من این را گزین

که سیمرغ را یار خوانم برین

بدو گفت سیمرغ شاها چه بود

که آمد ازین سان نیازت به دود

بدو گفت سیمرغ کای پهلوان

مباش اندرین کار خسته‌روان

چنین گفت سیمرغ کز راه مهر

بگویم کنون باتو راز سپهر

تهمتن گز اندر کمان راند زود

بران سان که سیمرغ فرموده بود

بدین چوب شد روزگارم به سر

ز سیمرغ وز رستم چاره‌گر