جست‌وجو در شاهنامه

چو رستم ز مازندران گشت باز

شه اندر زمان رزم را کرد ساز

بفرمود تا رستم زال زر

نخستین بران کینه بندد کمر

یکی برگرایید رستم عنان

بر شاه شد تاب داده سنان

چو آواز جویان به رستم رسید

خروشی چو شیر ژیان برکشید

مگر نامور رستم زال را

خداوند شمشیر و گوپال را

فرو برد رستم ببوسید تخت

بسیچ گذر کرد و بربست رخت

بشد رستم زال و بنشست شاه

جهان کرد روشن به آیین و راه

ببارید رستم ز چشم آب زرد

دلش گشت پرخون و جان پر ز درد

خبر شد به شاه هماور ازین

که رستم نهادست بر رخش زین

همان شاه با نامور سرکشان

ز رستم چو دیدند یک یک نشان

گرایدونک باشید با من یکی

ز رستم نترسم به جنگ اندکی

به پیمان که کاووس را با سران

بر رستم آرد ز هاماوران

که رستم به مصر و به بربر چه کرد

بران شهریاران به روز نبرد

همان سگزی رستم شیردل

که از شیر بستد به شمشیر دل

جهان پهلوانی به رستم سپرد

همه روزگار بهی زو شمرد

خبر یافت زو رستم و گیو و طوس

برفتند با لشکری گشن و کوس

به رستم چنین گفت گودرز پیر

که تا کرد مادر مرا سیر شیر

بدین داستان گفتم آن کم شنود

کنون رزم رستم بباید سرود

کنون از ره رستم جنگجوی

یکی داستانست با رنگ و بوی

به مستی چنین گفت یک روز گیو

به رستم که ای نامبردار نیو

بدو گفت رستم که بی‌کام تو

مبادا گذر تا سرانجام تو

ز رستم بترسید افراسیاب

نکرد ایچ بر کینه جستن شتاب

به مستی همی گیو را خواستی

همه جنگ با رستم آراستی

گمانی چنان برد کو رستم‌ست

بدانست کز تخمهٔ نیرم‌ست

ز فتراک بگشاد رستم کمند

همی خواست آورد او را ببند

سخنهای این داستان شد به بن

ز سهراب و رستم سرایم سخن

ز موبد برین گونه بر داشت یاد

که رستم یکی روز از بامداد

چو بیدار شد رستم از خواب خوش

به کار امدش بارهٔ دستکش

چو رستم به گفتار او بنگرید

ز بدها گمانیش کوتاه دید

از او رستم شیرْدل خیره مانْد

بَر او بَر جهانْ‌آفرین را بخوانْد

چو رستم برانسان پری چهره دید

ز هر دانشی نزد او بهره دید

به بازوی رستم یکی مهره بود

که آن مهره اندر جهان شهره بود