جست‌وجو در شاهنامه

دل بخردان داشت و مغز ردان

دو کتف یلان و هش موبدان

دل زال یکباره دیوانه گشت

خرد دور شد عشق فرزانه گشت

عروسم نباید که رعنا شوم

به نزد خردمند رسوا شوم

چو بگرفت جای خرد آرزوی

دگر شد به رای و به آیین و خوی

بدان بندگان خردمند گفت

که بگشاد خواهم نهان از نهفت

بگوی ای خردمند پاکیزه رای

سخن گر به رازست با ما سرای

ز گفتار و دیدار و رای و خرد

بدان تا به خوی وی اندر خورد

همی مهرشان هر زمان بیش بود

خرد دور بود آرزو پیش بود

به شادی بر پهلوان آمدند

خردمند و روشن روان آمدند

که از من رمیدست صبر و خرد

بگویید کاین را چه اندر خورد

نگفتم من این تا نگشتم غمی

به مغز و خرد در نیامد کمی

چو برخاست از خواب با موبدان

یکی انجمن کرد با بخردان

به مادر چنین گفت کای پر خرد

همی مهر جان مرا بشکرد

چنین داد پاسخ که این خرد نیست

چو دستان ز پرمایگان گرد نیست

سرای سپنجی بدین سان بود

خرد یافته زو هراسان بود

خرد یافته موبد نیک بخت

به فرزند زد داستان درخت

زدم داستان تا ز راه خرد

سپهبد به گفتار من بنگرد

چنین گفت با بخردان شهریار

که بر ما شود زین دژم روزگار

همان کن کجا با خرد درخورد

دل اژدها را خرد بشکرد

پدر گر به مغز اندر آرد خرد

همانا سخن بر سخن نگذرد

زمین نَسپَرد شیر با داد تو

روان و خرد کشته بنیاد تو

همان کن که با مهتری در خورد

ترا خود نیاموخت باید خرد

بگویم بدو آنچه گفتن سزد

خرد خام گفتارها را پزد

به روی و به موی و به خوی و خرد

به من گوی تا باکی اندر خورد

جزین نیز هر چیز کاندر خورد

ببیند ز من مهتر پر خرد

بفرمود تا موبدان و ردان

ستاره‌شناسان و هم بخردان

نشستند بیدار دل بخردان

همان زال با نامور موبدان

بپرسید مر زال را موبدی

ازین تیزهش راه‌بین بخردی