جست‌وجو در شاهنامه

به موبد چنین گفت کای پرخرد

مرا و ترا روز هم بگذرد

نه کاریست کز دل همی بگذرد

خردمند باشم به از بی‌خرد

بدو گفت شاه ای خردمند مرد

چرا بیم جان ترا رنجه کرد

بگوی آنچ دانی و بفزای نیز

ز گفت خردمند برتر چه چیز

کنون هفت‌ساله‌ست شاپور تو

که دایم خرد باد دستور تو

ببالید بر سان سرو سهی

خردمند با زیب و با فرهی

به نخچیر شد شاه روزی پگاه

خردمند شاپور با او به راه

که نوشه بدی تا بود روزگار

همیشه خرد بادت آموزگار

مرا پارسایی بیاورد خرد

بدین پرهنر مهتر ده سپرد

بدو گفت شاه این گرانمایه خرد

ترا از نژاد که باید شمرد

سر خرد کودک بیاراستند

بس از گنج در و گهر خواستند

بسی زر و گوهر به درویش داد

خردمند را خواسته بیش داد

کنون از خردمندی اردشیر

سخن بشنو و یک به یک یادگیر

چو لشکرش رفتی به جایی به جنگ

خرد یار کردی و رای و درنگ

فرستاده‌ای برگزیدی دبیر

خردمند و با دانش و یادگیر

چنین گفت کای نامداران شهر

ز رای و خرد هرک دارید بهر

دگر آنک دارند آواز نرم

خرد دارد و شرم و گفتار گرم

میانه گزینی بمانی به جای

خردمند خوانند و پاکیزه‌رای

نه کس چون تو دارد ز شاهان خرد

نه اندیشه از رای تو بگذرد

خردها فزون شد ز گفتار تو

جهان گشت روشن به دیدار تو

کجا آن خردمند کندآوران

کجا آن سرافراز و جنگی سران

نگهدار تن باش و آن خرد

چو خواهی که روزت به بد نگذرد

دو دیباست یک در دگر بافته

برآورده پیش خرد تافته

چو باشد خداوند رای و خرد

دو گیتی همی مرد دینی برد

شدند انجمن پیش او بخردان

بزرگان فرزانه و موبدان

وگر شاه با داد و فرخ پیست

خرد بی‌گمان پاسبان ویست

خرد پاسبان باشد و نیک‌خواه

سرش برگذارد ز ابر سیاه

بمرد اردشیر آن خردمند شاه

به شاپور بسپرد گنج و سپاه

روانی کجا با خرد بود جفت

ستاره همی بارد از چرخ گفت

چنین گفت کای نامور بخردان

جهان گشته و کار دیده ردان

به مرد خردمند و فرهنگ و رای

بود جاودان تخت شاهی به پای

خرد همچو آبست و دانش زمین

بدان کاین جدا و آن جدا نیست زین