جست‌وجو در شاهنامه

چنین گفت با موبدان و ردان

بزرگان و بیداردل بخردان

فرستاده‌ای آمد از فیلقوس

خردمند و بیدار و با نعم و بوس

خرد یافت لختی و شد کاردان

هشیوار و با سنگ و بسیاردان

دبیر خردمند را پیش خواند

ز هر در فراوان سخنها براند

حکیمی که بد ارسطالیس نام

خردمند و بیدار و گسترده کام

نه گویندگان بر درش کمترند

که بر تارک بخردان افسرند

سکندر بدان مایه دارد خرد

که از رای پیشینگان بگذرد

به ایرانیان گفت کای مهتران

خردمند و شیران و جنگاوران

ز چیز کسان دست کوته کنیم

خرد را سوی روشنی ره کنیم

هم این چرخ گردان برو بگذرد

چنین داند آنکس که دارد خرد

دگر گفت کز گردش آسمان

خردمند برنگذرد بی‌گمان

سکندر چو آن نامه برخواند گفت

که با جان دارا خرد باد جفت

دگر گفت کای مهتر هندوان

خردمند و دانا و روشن‌روان

چو بشنید دارا به آواز گفت

که همواره با تو خرد باد جفت

نگه کن به فرزند و پیوند من

به پوشیدگان خردمند من

همان اورمزد و مه و روز مهر

بشوید به آب خرد جان و چهر

سکندر چو بر تخت بنشست گفت

که با جان شاهان خرد باد جفت

بران برز و بالا و آن خوب چهر

تو گفتی خرد پروریدش به مهر

نبد جز بزرگی و آهستگی

خردمندی و شرم و شایستگی

دل بخردان داشت و مغز ردان

نشست کیان افسر موبدان

یکی گفت با کید کای شهریار

خردمند وز مهتران یادگار

چنان دان که یک شب خردمند و پاک

بخفتم بارام بی‌ترس و باک

چو خواهی که باشد ترا آب‌روی

خرد یار کن رزم او را مجوی

بدیشان بود دانشومند خوار

درخت خردشان نیاید به بار

چو خشنود داری ورا بگذرد

که دانش پژوهست و دارد خرد