جست‌وجو در شاهنامه

چو رستم برفت از لب هیرمند

پراندیشه شد نامدار بلند

به ایوان رستم مرا کار نیست

ورا نزد من نیز دیدار نیست

دلم گشت زان کار چون نوبهار

هم از رستم و هم از اسفندیار

همی آمد از دور رستم چو شیر

به زیر اندرون اژدهای دلیر

بدو گفت رستم که ای پهلوان

نوآیین و نوساز و فرخ جوان

به گیتی چنان دان که رستم منم

فروزندهٔ تخم نیرم منم

چنین گفت با رستم اسفندیار

که ای نیک دل مهتر نامدار

یکی سرو بد نابسوده سرش

چو با شاخ شد رستم آمد برش

بدو گفت رستم که آرام گیر

چه گویی سخنهای نادلپذیر

چو از رستم اسفندیار این شنید

بخندید و شادان دلش بردمید

چنین گفت رستم به اسفندیار

که کردار ماند ز ما یادگار

که گوید برو دست رستم ببند

نبندد مرا دست چرخ بلند

بدو گفت کای رستم پیلتن

چنانی که بشنیدم از انجمن

چو بنهاد رستم به خوردن گرفت

بماند اندر آن خوردن اندر شگفت

ببینیم تا رستم اکنون ز می

چه گوید چه آرد ز کاوس کی

به یاد شهنشاه رستم بخورد

برآورد ازان چشمهٔ زرد گرد

چو رستم بدر شد ز پرده‌سرای

زمانی همی بود بر در به پای

به رستم چنین گفت کای سرگرای

چرا تیز گشتی به پرده‌سرای

چو رستم بیامد به ایوان خویش

نگه کرد چندی به دیوان خویش

چو رستم سلیح نبردش بدید

سرافشاند و باد از جگر برکشید

چو بشنید دستان ز رستم سخن

پراندیشه شد جان مرد کهن

چو شد روز رستم بپوشید گبر

نگهبان تن کرد بر گبر ببر

همی رفت رستم زواره پسش

کجا بود در پادشاهی کسش

چنین گفت رستم به آواز سخت

که ای شاه شادان‌دل و نیک‌بخت

بدانگه که رزم یلان شد دراز

همی دیر شد رستم سرفراز

به ایرانیان گفت رستم کجاست

برین روز بیهوده خامش چراست

شما سوی رستم به جنگ آمدید

خرامان به چنگ نهنگ آمدید

چو او از کمان تیر بگشاد شست

تن رستم و رخش جنگی بخست

همی تاخت بر گردش اسفندیار

نیامد برو تیر رستم به کار

فرود آمد از رخش رستم چو باد

سر نامور سوی بالا نهاد

وزان روی رستم به ایوان رسید

مر او را بران گونه دستان بدید

بدو گفت رستم کزین غم چه سود

که این ز آسمان بودنی کار بود

برستم من از چنگ آن اژدها

ندانم کزین خسته آیم رها

تن رستم شیردل خسته شد

ازان خستگی جان من بسته شد

کسی سوی رستم فرستاد زال

که لختی به چاره برافراز یال

چو رستم بران تند بالا رسید

همان مرغ روشن‌دل او را بدید

بپوشید رستم سلیح نبرد

همی از جهان آفرین یاد کرد

بدو گفت برخیز ازین خواب خوش

برآویز با رستم کینه‌کش

گمانی نبردم که رستم ز راه

به ایوان کشد ببر و گبر و کلاه