جست‌وجو در شاهنامه

چو آید بدیدار ایشان نیاز

فرستم سبکشان سوی شاه باز

ز درد دل اکنون یکی نامه من

نویسم فرستم بدان انجمن

نباید شدن شان سوی کاخ باز

بدان تا پیامی فرستم براز

یکی نامه فرمایم اکنون به شاه

فرستم به دست تو ای نیک‌خواه

برستم بگفتا غم آمد به سر

نهادند رستمش نام پسر

پس آن صورت رستم گرزدار

ببردند نزدیک سام سوار

پس آن پیکر رستم شیرخوار

ببردند نزدیک سام سوار

ببوسید رستمش تخت ای شگفت

نیا را یکی نو ستایش گرفت

همی پشت زین خواهم و درع و خود

همی تیر ناوک فرستم درود

به یک گوشهٔ تخت، دستان نشست

دگر گوشه رستمش گرزی به دست

زمان خواهم از نامور پهلوان

بدان تا فرستم هیونی دوان

یکی مرد بینادل و پرشتاب

فرستم به نزدیک افراسیاب

نثاری فرستم چنان چون سزاست

جز این نیز هرچ از در پادشاست

کنون گشت رستم چو سرو سهی

بزیبد برو بر کلاه مهی

بخوانم به رستم بر این داستان

که هستی برین کار همداستان

به رستم چنین گفت کای پیلتن

به بالا سرت برتر از انجمن

همه پیش رستم همی راندند

برو داغ شاهان همی خواندند

هر اسپی که رستم کشیدیش پیش

به پشتش بیفشاردی دست خویش

چو رستم بران مادیان بنگرید

مر آن کرهٔ پیلتن را بدید

به پیش اندرون رستم پهلوان

پس پشت او سالخورده گوان

به رستم چنین گفت فرخنده زال

که برگیر کوپال و بفراز یال

وزان روی رستم دلیر و گزین

بپیمود زی شاه ایران زمین

جوان از بر تخت خود برنشست

گرفته یکی دست رستم به دست

دگر جام بر دست رستم سپرد

بدو گفت کای نامبردار و گرد

بپوشید رستم سلیح نبرد

چو پیل ژیان شد که برخاست گرد

چو رستم بدید آنک قارن چه کرد

چه‌گونه بود ساز ننگ و نبرد

بدو گفت رستم که ای پهلوان

تو از من مدار ایچ رنجه روان

چو رستم ورا دید بفشارد ران

بگردن برآورد گرز گران

سواری پدید آمد از تخم سام

که دستانش رستم نهاده‌ست نام

به یک دست رستم که تابنده هور

گه رزم با او نتابد به زور