جست‌وجو در شاهنامه

تو گفتی گو پیلتن رستم ا‌ست

وگر سام شیرست و گر نیرم‌ است

چو یک ماه شد ، همچو یک سال بود

برش چون بر رستم زال بود

تو پور گو پیلتن رستمی

ز دستان سامی و از نیرمی

فرستمت هرچند باید سپاه

تو بر تخت بنشین و برنه کلاه

فرستم به نزدیک شاه جهان

تنت را کنم زیر گل در نهان

شهنشاه و رستم بجنبد ز جای

شما با تهمتن ندارید پای

به رستم رساند از این آگهی

که با بیم شد تخت شاهنشهی

یکی نامه فرمود پس شهریار

نوشتن بر رستم نامدار

بباید که نزدیک رستم شوی

به زابل نمانی و گر نغنوی

ز ره سوی ایوان رستم شدند

ببودند یکبار و دم برزدند

که رستم که باشد که فرمان من

کند پست و پیچد ز پیمان من

ز گفتار او گیو را دل بخست

که بردی به رستم بر آن‌گونه دست

ز بالا نگون اندرآمد به سر

برو کرد رستم به تندی گذر

همی دید رستم مَر او را ز دور

نشست و نگه کرد مردانِ سور

بدان لشکر اندر چُنو کس نبود

بَرِ رستم آمد بپرسید زود

چو برگشت رستم برِ شهریار

از ایران سپه گیو بد پاسدار

ز بهرام و از رستم نامدار

ز هر کت بپرسم به من برشمار

غمی گشت سهراب را دل ازان

که جایی ز رستم نیامد نشان

بدو گفت سهراب کاین نیست داد

ز رستم نکردی سخن هیچ یاد

یکی نزد رستم برید آگهی

کزین ترک شد مغز گردان تهی

بدو گفت رستم که هر شهریار

که کردی مرا ناگهان خواستار

ز خیمه نگه کرد رستم بدشت

ز ره گیو را دید کاندر گذشت

همی گفت رستم که هرگز نهنگ

ندیدم که آید بدین سان به جنگ

میان جوان را نبود آگهی

بماند از هنر دست رستم تهی

دل رستم اندیشه‌ای کرد بد

که کاووس را بی‌گمان بد رسد

وزان روی رستم سپه را بدید

سخن راند با گیو و گفت و شنید

چنین گفت با رستم گرد گیو

کزین گونه هرگز ندیدیم نیو

غمی گشت رستم ز گفتار اوی

بر شاه کاووس بنهاد روی

گمانی برم من که او رستمست

که چون او بگیتی نبرده کمست

بدو گفت هومان که در کارزار

رسیدست رستم به من اند بار

ز رستم بپرسید خندان دو لب

تو گفتی که با او به هم بود شب

غمی بود رستم بیازید چنگ

گرفت آن بر و یال جنگی پلنگ

ازین نامداران گردنکشان

کسی هم برد سوی رستم نشان

چو بشنید رستم سرش خیره گشت

جهان پیش چشم اندرش تیره گشت

به دشنه جگرگاه پور دلیر

دریدم که رستم مماناد دیر

شود پشت رستم به نیرو ترا

هلاک آورد بی‌گمانی مرا

چو بشنید گودرز برگشت زود

بر رستم آمد به کردار دود

بفرمود رستم که تا پیشکار

یکی جامه افگند بر جویبار

چه گویم چو آگه شود مادرش

چه گونه فرستم کسی را برش

به رستم چنین گفت کاووس کی

که از کوه البرز تا برگ نی