جست‌وجو در شاهنامه

همی کودکی بی‌خرد داندم

بگرز و بشمشیر ترساندم

چو خرداد برزین و گستهم شیر

چوشاپور و چون اندیان دلیر

وزین روی بنشست بهرام گرد

بزرگان برفتند با او وخرد

خردمند نپسندد این گفت وگوی

کزان کم شود مرد راآب روی

خراسان سخن برمنش وار گفت

نگویم که آن با خرد بود جفت

فرخ زاد بفزود گفتار تند

دل مردم پرخرد کرد کند

بیامد دبیر خردمند و راد

دوات و قلم پیش دانا نهاد

بدو گفت بندوی کای کاردان

خردمند و بیدار و بسیاردان

هرآنکس کجا بیش دارد بدی

بگشت از من و از ره بخردی

ببازارگان گفت پدرود باش

خرد را به دل تار و هم پود باش

زما نوییان هرک بیدار بود

خردمند و راد و جهاندار بود

ز تو نیز هرگز ندیدم بدی

نیازی به کژی و نابخردی

چو بایسته کاری بود ایزدی

بیکسو شود دانش و بخردی

خردمند باشید وروشن روان

نیوشنده و چرب و شیرین زبان

بدو گفت قیصر که بگشای راز

چه گفت آن خردمند گردن فراز

هرآنکس که او برنشیند بتخت

خرد باید و نامداری و بخت

سخن گوی و روشن دل و یادگیر

خردمند و گویا و گرد و دبیر

گرین درخورد با خرد یاد دار

سخنهای ایرانیان باد دار

بزرگان نیارند پیش خرد

به فرجام هم نیک و بد بگذرد

پس پردهٔ ما یکی دخترست

که از مهتران برخرد بهترست

کنون چون بچشم خرد بنگری

مراین را به جز راستی نشمری

مسیح پیمبر چنین کرد یاد

که پیچد خرد چون به پیچی زداد

چو لشکر فرستی بدیشان سپار

خرد یافته دختر نامدار

بدو گفت کای دخت قیصر نژاد

خردمند نخروشد از کار داد

بر قیصر آمد بخندید وگفت

که این ماه رخ را خرد نیست جفت

مزن همچنان تا بماندت نام

خردمند را نام بهتر ز کام

شما را هوا بر خرد شاه گشت

دل از آز بسیار بیراه گشت

بخندد بر این بر خردمند مرد

تو گر بخردی گِردِ این فن مگرد