جست‌وجو در شاهنامه

چو روز تو آمد جهاندار باش

خردمند باش و بی‌آزار باش

روانت خرد باد و دستور شرم

سخن گفتن خوب و آواز نرم

خرد را مه و خشم را بنده‌دار

مشو تیز با مرد پرهیزگار

ازان پس چنین گفت کای بخردان

جهاندیده و پاک‌دل موبدان

به فرهنگ یازد کسی کش خرد

بود روشن و مردمی پرورد

چو شادی بکاهی بکاهد روان

خرد گردد اندر میان ناتوان

چنین گفت کز دادگر یک خدای

خرد بادمان بهره و داد و رای

که ما را فزونی خرد داد و شرم

جوانمردی و داد و آواز نرم

خردمند مرد ار ترا دوست گشت

چنان دان که با تو ز یک پوست گشت

تو کردار خوب از توانا شناس

خرد نیز نزدیک دانا شناس

به بی چیزی و بدخویی یازد اوی

ندارد خرد گردن افرازد اوی

تو گفتی همی فره ایزدیست

برو سایهٔ رایت بخردیست

چو آن خرد را سیر دادند شیر

نوشتند پس در میان حریر

یکی موبدی بود شهرو به نام

خردمند و شایسته و شادکام

چنین تا برآمد برین پنج سال

برافراخت آن کودک خرد یال

نشسته شبی شاه در طیسفون

خردمند موبد به پیش اندرون

به مردی و دانش نیابی گذر

خردمند گر مرد پرخاشخر

پس از من بسی سالیان بگذرد

بگوید همی هرک دارد خرد

به اندیشه دل را به جای آورید

خرد را بران رهنمای آورید

کسی کو می آرد نخست او خورد

چو بیشش بود سالیان و خرد

نباشد خرد هیچ نزدیک اوی

نیاز آورد بخت تاریک اوی

یکی ماه با وی چو سرو سهی

خردمند و با زیب و با فرهی

به زاری همی بند ساید کنون

چو جان را نبودش خرد رهنمون

ز من بخت شاها خرد دور کرد

روانم بر دیو مزدور کرد

سوی لشکر رومیان حمله برد

بزرگش یکی بود با مرد خرد

برانوش نام و خردمند بود

زبان و روانش پر از بند بود

دبیری بزرگ و جهاندیده‌ای

خردمند و دانا پسندیده‌ای

بیامد خردمند و نامه بداد

ز قیصر به شاپور فرخ نژاد

یکی را همه زفتی و ابلهیست

یکی با خردمندی و فرهیست

جوانی که کهتر برادرش بود

به داد و خرد بر سر افسرش بود

پسر بد یکی خرد شاپور نام

هنوز از جهان نارسیده به کام

هرانکس که او این هنرها بجست

خرد باید و حزم و رای درست