جست‌وجو در شاهنامه

بدو گفت رستم که ای شهریار

مجو آشتی درگه کارزار

تو با رستم شیر ناخورده سیر

میان را ببستی چو شیر دلیر

بپرسیدش از رنج راه دراز

ز گردان و از رستم سرفراز

تو با رستم ایدر جهاندار باش

نگهبان ایران و بیدار باش

ز هر بد به زال و به رستم پناه

که پشت سپاهند و زیبای گاه

سوی زابلستان فرستاد زود

به نزدیک دستان و رستم درود

به رستم چنین گفت دستان سام

که شمشیر کوته شد اندر نیام

چنین پاسخش داد رستم که راه

درازست و من چون شوم کینه خواه

کمند و پی رخش و رستم سوار

نیابد ازو دام و دد زینهار

چو بیدار شد رستم تیزچنگ

جهان دید بر شیر تاریک و تنگ

بیفتاد رستم بر آن گرم خاک

زبان گشته از تشنگی چاک چاک

شده پاره پاره کنان و کشان

ز رستم به دشمن رسیده نشان

به بالین رستم تگ آورد رخش

همی کند خاک و همی کرد پخش

دلش زان شگفتی به دو نیم بود

کش از رستم و اژدها بیم بود

هم از بهر رستم دلش نارمید

چو باد دمان نزد رستم دوید

خور جادوان بد چو رستم رسید

از آواز او دیو شد ناپدید

که آواره و بد نشان رستم است

که از روز شادیش بهره غم است

به گوش زن جادو آمد سرود

همان نالهٔ رستم و زخم رود

سوی رستم و رخش بنهاد روی

یکی چوب زد گرم بر پای اوی

سبک دشتبان گوش را برگرفت

غریوان و مانده ز رستم شگفت

چنین گفت رستم که نام من: «ابر!»

(اگر ابر باشد به زور هژبر؛

چو رستم بدیدش برانگیخت اسپ

بیامد بر وی چو آذر گشسپ

نکرد ایچ رستم به رفتن شتاب

بدان تا برآمد بلند آفتاب

سوی رستم آمد چو کوهی سیاه

از آهنش ساعد ز آهن کلاه

ز نیروی رستم ز بالای اوی

بینداخت یک ران و یک پای اوی

که با چنگ رستم ندارید تاو

بده زود بر کام ما باژ و ساو

چو آگه شد از رستم و کار دیو

پر از خون شدش دیده دل پرغریو

ز رستم نخواهد جهان آرمید

نخواهد شدن نام او ناپدید

چو بشنید رستم چنین گفت باز

به پیش شهنشاه کهتر نواز

چو نامه به مهر اندر آورد شاه

جهانجوی رستم بپیموده راه

بخندید ازو رستم پیلتن

شده خیره زو چشم آن انجمن

ازان پس بدو گفت رستم توی

که داری بر و بازوی پهلوی