جست‌وجو در شاهنامه

بدانست رستم که لابه به کار

نیاید همی پیش اسفندیار

چو خودکامه جنگی بدید آن درنگ

که رستم همی دیر شد سوی جنگ

یکی تیر بر ترگ رستم بزد

چنان کز کمان سواران سزد

چنین گفت با رستم اسفندیار

که اکنون سرآمد مرا روزگار

به رستم چنین گفت زال ای پسر

ترا بیش گریم به درد جگر

چنین گفت با رستم اسفندیار

که از تو ندیدم بد روزگار

چل اشتر بیاورد رستم گزین

ز بالا فروهشته دیبای چین

تو گفتی که هوش یل اسفندیار

بود بر کف رستم نامدار

هم اندرز بهمن به رستم بگفت

برآورد رازی که بود از نهفت

سواری و می خوردن و بارگاه

بیاموخت رستم بدان پور شاه

یکی نامه بنوشت رستم به درد

همه کار فرزند او یاد کرد

پشوتن بیامد گوایی بداد

سخنهای رستم همه کرد یاد

به سام نریمان کشیدی نژاد

بسی داشتی رزم رستم به یاد

بزرگان ایران و هندوستان

ز رستم زدندی همی داستان

در اندیشهٔ مهتر کابلی

چنان بد کزو رستم زابلی

براندازهٔ رستم و رخش ساز

به بن در نشان تیغهای دراز

چو رستم دمان سر برفتن نهاد

سواری برافگند پویان شغاد

ببخشید رستم گناه ورا

بیفزود زان پایگاه ورا

ازان پس به رستم چنین گفت شاه

که چون رایت آید به نخچیرگاه

چو رستم چنان دید بفراخت دست

چنان خسته از تیر بگشاد شست

بدو گفت رستم ز یزدان سپاس

که بودم همه ساله یزدان‌شناس

که چون رستمی پیش بینم به خاک

به گفتار روباه گردد هلاک

فرامرز چون سوک رستم بداشت

سپه را همه سوی هامون گذاشت

ز خوردن یکی هفته تن باز داشت

که با جان رستم به دل راز داشت

که رستم گه زندگانی چه کرد

همان زال افسونگر آن پیرمرد

به کابل شد و کین رستم بخواست

همه بوم و بر کرد با خاک راست

نپیچید رستم ز فرمان اوی

دلش بسته بودی به پیمان اوی

چنین تا به هنگام رستم رسید

که شمشیر تیز از میان برکشید

به زاری کنون رستم اندرگذشت

همه زابلستان پرآشوب گشت

نه رستم به کابل به نخچیرگاه

بدان شد که تا نیست گردد به چاه

چو رستم نگهدار تخت کیان

همی بر در رنج بستی میان

که زارا دلیرا گوا رستما

نبیرهٔ گو نامور نیرما

فرستم به گنج تو از گنج خویش

همان نیز ورزیدهٔ رنج خویش