جست‌وجو در شاهنامه

چنین می همی‌خورد با بخردان

بزرگان و رزم آزموده ردان

بدو گفت خسرو ز کردار بد

چه داری بیاد ای بد بی‌خرد

چنین گفت با شاه کز کار بد

نیاسایم و نیست با من خرد

بمن بخش ری را خرد یاد کن

دل غمگنان از غم آزاد کن

چو باید بخواهید و خرم بوید

خردمند باشید و بی غم بوید

جهاندار و بیدار و پدرام شهر

که یزدانش تاج و خرد داد بهر

همیشه به دل شاد و روشن روان

همیشه خرد پیر و دولت جوان

بدانستم و شاد گشتم بدان

سخن گفتن تاجور بخردان

مدان دین که باشد به خوبی بپای

بدان دین نباشد خرد رهنمای

یکی گفت موبد ندانست گفت

دگر گفت کان با خرد بود جفت

چو بر تخت پیروزه بودی نشست

خردمند بودی و مهترپرست

جهان بر کهان و مهان بگذرد

خردمند مردم چرا غم خورد

سزد گر بگویم یکی داستان

که باشد خردمند هم داستان

که خضرا نهادند نامش ردان

همان تازیان نامور بخردان

اگر خود نزادی خردمند مرد

نبودی ورا روز ننگ و نبرد

بدیشان چنین گفت کای بخردان

جهاندیده و کارکرده ردان

بخندید خسرو به آواز گفت

که این رای تو با خرد نیست جفت

دو مرد خردمند و پاکیزه‌گوی

به دستار چینی بپوشید روی

بدان گاه چندان نداری خرد

که مغزت به دانش خرد پرورد

به گفتار بی‌بر چو نیرو کنی

روان و خرد را پر آهو کنی

دگر آنک از خواسته گفته‌ای

خردمندی و رای بنهفته‌ای

کجا آن همه راز و آن بخردی

کجا آن همه فره ایزدی

ز پیشش بیامد پرستار خرد

یکی تشت زرین بر شاه برد

خردمند گوید نیارد بها

هر آنکس که ایمن شد از اژدها

چه دیدید ازمن شما از بدی

ز تاری و کژی و نابخردی