ایران باستان

اشعار وطن پرستانه شهریار

استاد شهریار
استاد شهریار

 شهريار در سال ۱۳۱۴ كه به مناسبت جشن هزاره فردوسي از تمام شاعران فارسي زبان دعوت مي شود كه به يادگار جشن فردوسي شعري بسرايند، اين شعر بلند را در بزرگداشت حكيم فردوسي سرود:

سخن، آيينه غيبي است اسرار نهاني را
سخنور در زمين، ماند سروش آسماني را
نيرزد، گويد: اين زندان گيتي زندگاني را
به مرگ خويش چون يابد حيات جاوداني را
زهي مردي كه بختش تا جهان باشد جوان باشد
خوشا مرگي كه خوشتر از حيات جاودان باشد
به هنگامي كه ناداني به گيتي حكمفرما بود
تمدن در جهان همخوابه سيمرغ و عنقا بود…
جهان را تا جهانبان بود، زنده نام ايران بود
خوشا ايران زمين، تا بود، مهد علم و عرفان بود
ز سرو و سوسن دانش يكي زيبا گلستان بود
هزار آواي اين گلشن هزاران در هزاران بود
جمال گلبنانش مايه اقبال و پيروزي
نواي دلپذير بلبلانش دانش آموزي

با سپاس از بانو مهسا

شمشاد امیری خراسانی

شناخت تاریخ و فرهنگ ایران به نمونه ورود به دنیایی است که جز عشق و افتخار و گاهی اندوه چیزی انتظار ما را نمی کشد ، شاید تاریخ ما در حافظه ژن های ما ذخیره شده است تا بتوانیم با آن آگاهی به خود و فرا خود را گسترش دهیم .

نوشته های مشابه

اشتراک در
اطلاع از
guest

0 نظرات
تازه‌ترین
قدیمی‌ترین بیشترین رأی
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
دکمه بازگشت به بالا