ای خوشا بر من که من ایرانیم

ای خوشا بر من که من ایرانیم         فارغ از هر جنگ و هر ویرانیم

جنگ من جنگ خرد باشد عزیز         من حیا دارم ز هر شمشیر تیز

رسم من رسم وفاداری بود             کیش آزادی جهانداری بود

من ز زرتشت و خدایی بوده ام         بُد ز کورش شاه ایدون دوده ام

من ز افریدون و از جم مانده ام         نغمه های شادی و غم خوانده ام

من همانم که در این مهد فرین        دارم از یار و عزیزان بهترین

مردمانی از دیار مهر و نور               از دیار شادی و عشق و سرور

هم سخن نیکو و هم کردار نیک        از اشا گویند و از پندار نیک

من نه حیوانم نه کافر یا خشوک       نه به دنبال حرامی گوشت خوک

بر مسلمان و مسیحی و یهود          آنکه نامش بُد ز ایران صد درود

من به این امید و عشقم زنده ام       در تکاپوی وطن جان داده ام

مهد دلداران شود ایران زمین            یار زرتشتیم جمله بر یقین