فارسی و خط میخی پارسی باستان را دوسویه بررسی کنید.

پارسی باستان زبان شماری از کتیبه‌های شاهان هخامنشی است و با فارسی امروز یکسان نیست. واژه‌های فارسی طی بیش از دو هزار سال دگرگون شده‌اند و بسیاری از مفهوم‌های امروز در پیکرهٔ بازمانده شاهد ندارند.

1. در حالت «فارسی امروز»، یک نام، واژه یا عبارت کامل مانند «داریوش شاه» بنویسید.
2. از نمونه‌های منتشرشده برای دیدن نتیجهٔ قابل‌ارجاع استفاده کنید.
3. اگر چند معنی ثبت شده باشد، ابزار گزینه‌ها را نشان می‌دهد تا معنی موردنظر را انتخاب کنید.
4. در پایان، وضعیت علمی و ارجاعات همان نتیجه را بررسی کنید.

حالت «آوانویسی علمی لاتین» برای نوشتن صورت لاتین پژوهشی است. نویسه‌های پرکاربرد: ā برای آ کشیده، ī برای ای کشیده، ū برای او کشیده، š برای ش، θ برای آوایی نزدیک به th و ç برای نشانهٔ آوانویسی تخصصی. نمونه: Dārayavauš و xšāyaθiya.

در حالت «خط میخی ← فارسی»، نویسه‌های یونیکد پارسی باستان را وارد کنید. اگر توالی در واژه‌نامه ثبت شده باشد، معنی فارسی، آوانویسی علمی لاتین، وضعیت علمی و ارجاع آن نمایش داده می‌شود.

ارجاع هر نتیجهٔ مستند در همان کارت می‌آید. شناسه‌هایی مانند DB I و DNa نام قراردادی کتیبه‌اند؛ شمارهٔ بند یا سطر محل کاربرد را دقیق‌تر می‌کند. در منبع واژه‌نامه‌ای، شمارهٔ صفحه یا مدخل جای شاهد را نشان می‌دهد.

«کپی نتیجه» خط میخی، آوانویسی و وضعیت را به کلیپ‌بورد می‌فرستد. «دانلود تصویر» همین داده‌ها، نوع نتیجه و هشدار علمی را در یک تصویر محلی می‌سازد؛ چیزی برای ساخت تصویر به سرور فرستاده نمی‌شود.

• خط فارسی واکه‌های کوتاه را معمولاً نمی‌نویسد؛ بنابراین تلفظ نام‌های ناشناخته قطعی نیست.
• بسیاری از مفهوم‌های جدید و واژه‌های عربی، ترکی یا اروپایی همتای مستقیم مستند ندارند.
• بازسازی تاریخی هرگز به‌عنوان شاهد واقعی نمایش داده نمی‌شود.
• جملهٔ ناشناخته واژه‌به‌واژه ترجمه نمی‌شود؛ دستور پارسی باستان به تحلیل جداگانه نیاز دارد.
• خط میخی پارسی باستان با خط‌های میخی اکدی و ایلامی یک سامانه نیست.