جست‌وجو در شاهنامه

هران پادشاهی که دارد خرد

ز گفت خردمند رامش برد

به یزدان خردمند نزدیک‌تر

بداندیش را روز تاریک‌تر

همانت خرد هست و پاکیزه رای

بر هوشمندان توی کدخدای

فرستادهٔ قیصر آمد به در

خرد یافته موبد پرگهر

ازین سودمندی بود زان زیان

خرد را میانجی کن اندر میان

وزان پس چنین گفت با موبدان

که ای پرهنر پاک‌دل بخردان

سر نیکویها و دست بدیست

در دانش و کوشش بخردیست

پدر همچنان راه ایشان بجست

به آب خرد جان تیره نشست

وَزیر خردمند بر پای خاست

چُنین گفت کیخسرو داد و راست

فزون از خرد نیست اندر جهان

فروزنده کِهتران و مِهان

هرآنکس که او شاد شد از خرد

جهان را به کردارِ بد نَسپُرَد

مرا شاه من گفت کو را بگوی

که گر بخردی راه کژی مجوی

گر ایدونک زیشان به رای و خرد

یکی بر یکی زان ما بگذرد

مرا نیز با مرز تو کار نیست

که نزدیک بخرد سخن خوار نیست

فزونی نجست آنک بودش خرد

بد و نیک بر ما همی بگذرد

خردمندی و مردی و رای تو

فشرده به هرجای بر پای تو

به رفتن گر ایدونک رای آیدت

به خوبی خرد رهنمای آیدت

چه گویم تراکانک فرزند بود

به اندیشهٔ من خردمند بود

وفادار باشیم تا جاودان

سخن بشنویم از لب بخردان

چو نرسی و چون موبد موبدان

پذیره شدندش همه بخردان

برفتند هر کس که بد مهتری

خردمند و در پادشاهی سری

نخست از جهان‌آفرین یاد کرد

ز وام خرد گردن آزاد کرد

بیامد شهنشاه تا نهروان

خردمند و بیدار و روشن‌روان

بدین پرخرد موبدان داد و گفت

که نیک و بد از من نباید نهفت

بران پر خرد کارها بسته شد

ز هر کشوری نامه پیوسته شد

که از داد و پیکاری و خواسته

خرد شد به مغز اندرون کاسته

تهی دست بی‌رود و گل می خورد

توانگر همانا ندارد خرد

سر سال در پیش او شد دبیر

خردمند موبد که بودش وزیر

هرانکس که دارد روانش خرد

به مال کسان از بنه ننگرد

نشستند با موبدان و ردان

بزرگان و سالاروَش بخردان

مدارا خرد را برابر بود

خرد بر سر دانش افسر بود

چو نیکی‌کنِش باشی و بردبار

نباشی به چشم خردمند خوار