جست‌وجو در شاهنامه

یکی گوهری از میان برگزید

که چشم خردمند زان سان ندید

همه هرچ بود از بزرگان و خرد

هم از راه نزدیک هیشوی برد

هنرها ز دیدار او بگذرد

همان شرم و آزردگی و خرد

که گر بر من این اژدهای بزرگ

که خواند ورا ناخردمند گرگ

بسی آفرین کرد فرزند را

مران پاک دامن خردمند را

چو گشتاسپ برخاست از بامداد

سر پرخرد سوی قیصر نهاد

براندیش با این سخن با خرد

که اندیشه اندر سخن به خورد

یکی نامور بود قالوس نام

خردمند و با دانش و رای و کام

بخواند آن خردمند را نامدار

کز ایدر برو تا در شهریار

بپوشید جامهٔ پرستش پلاس

خرد را چنان کرد باید سپاس

همه برگ وی پند و بارش خرد

کسی کو خرد پرورد کی مرد

به شاه کیان گفت پیغمبرم

سوی تو خرد رهنمون آورم

نگر تا چه گوید بران کار کن

خرد برگزین این جهان خوار کن

بفرمودشان گفت بخرد بوید

به ایوان او با هم اندر شوید

که میخواستم کایزد دادگر

ندادی مرا این خرد وین هنر

مرا گر نبودی خرد شهریار

نکردی زمن بودنی خواستار

خردمند گفت ای گرانمایه شاه

همیشه بتو تازه بادا کلاه

دریغ آن نکو روی همرنگ ماه

که بازش ندید آن خردمند شاه

دریغ آن نبرده سوار هژبر

که بازش ندید آن خردمند پیر

چو شد جادوی زشت ناباکدار

سوی آن خردمند گرد سوار

بپرسید ازو راه فرزند خرد

سوی بابکش راه بنمود گرد

گُرَزم بد آهوش گفت از خرد

نباید جز آن چیز کاندر خورد

خردمند شد نامهٔ شاه برد

به تازنده کوه و بیابان سپرد

خردمند گفتا درستست و شاد

برش را ببوسید و نامه بداد

خردمند را گفتش اسفندیار

چه بینی مرا اندرین روی کار

یکی چاره‌ساز ای خردمند پیر

نیابد چنین ماند بر خیره خیر