جست‌وجو در شاهنامه

غلامان فرستمت با خواسته

نگاران با جعد آراسته

پس آزاده شیدسپ فرزند شاه

چو رستم درآید به روی سپاه

چگونه فرستم فرسته بدر

چه گویم بدان پیر گشته پدر

همه شب نخفتند زان خرمی

که پیروزی بودشان رستمی

شه نیمروز آنک رستمش نام

سوار جهاندیده همتای سام

چو آوازِ رستم، شبِ تیره، ابر

بِدَرَّد دل و گوشِ غران‌هژبر

برهنه کنی تیغ و گوپال را

به بند آوری رستم زال را

چو آن‌جا رسی دست رستم ببند

بیارش به بازو فگنده کمند

ترا نیست دستان و رستم به کار

همی راه جویی به اسفندیار

ببندی همی رستم زال را

خداوند شمشیر و گوپال را

همانست رستم که دانی همی

هنرهاش چون زند خوانی همی

چو رستم بیاید به فرمان من

ز من نشنود سرد هرگز سخن

مرا گفت بر کار رستم بسیچ

ز بند و ز خواری میاسای هیچ

سواری که باشد ورا فر و زیب

نگیرد ورا رستم اندر فریب

هم از راه تا خان رستم بران

مکن کار بر خویشتن بر گران

مرا گفت رستم ز بس خواسته

هم از کشور و گنج آراسته

کنون رستم آید ز نخچیرگاه

زواره فرامرز و چندی سپاه

به دل گفت بهمن که این رستمست

و گر آفتاب سپیده دمست

نجنبید رستم نه بنهاد گور

زواره همی کرد ازان گونه شور

بدو گفت رستم که تا نام خویش

نگویی نیابی ز من کام خویش

چو بشنید رستم ز بهمن سخن

پراندیشه شد مغز مرد کهن

ز رستم چو بشنید بهمن سخن

روان گشت با موبد پاک‌تن

زواره بیامد به نزدیک زال

وزان روی رستم برافراخت یال

نخستین درودش ز رستم بداد

پس‌انگاه گفتار او کرد یاد

بدو گفت رستم که ای پهلوان

جهاندار و بیدار و روشن‌روان

بدو گفت رستم که ای نامدار

همی جستم از داور کردگار

بدو گفت رستم که ایدون کنم

شوم جامهٔ راه بیرون کنم