ایران باستان
شمشاد امیری خراسانی · 2 دقیقه مطالعه
باوْ ، پسر شاپور و نواده کیوس
باوْ (درگذشتهٔ ۶۰ ق / ۶۸۰ م) پسر شاپور و نواده کیوس (کاووس ساسانی)، بنیانگذار دودمان باوندیان شاخهٔ کیوسیان است که در تبرستان فرمانروایی میکردند. وی در رکاب خسرو پرویز، چند بار به پیکار رفت و از توجه شاه برخوردار شود به حکومت تبرستان و آذربایجان منصوب گشت. چون شیرویه بر تخت نشست، او را به اصطخر تبعید کرد. وی در آتشکده آن سامان گوشه عزلت گزید تا آن که آزرمیدخت او را به سپهسالاری برگزید. ... اما باوْ نپذیرفت تا نوبت به یزدگرد رسید و باو، این بار به درخواست شاه نزد وی رفت. پس از شکست سپاه ایران از
مشاهده و مطالعه