زنده نگه داشتن زبان فارسی

درود و مهر بر شما، بانو گرامی و ایران‌دوست. 🌹

نخست می‌خواهم بگویم که دیدن چنین دلبستگی زیبایی به زبان پارسی در میان نسل نوین، بسیار دلگرم‌کننده است. به باور من، تا زمانی که کسانی همچون شما برای پاسداری از زبان و فرهنگ میهن خود می‌کوشند، این گنجینه کهن زنده و پویا خواهد ماند.

من بر این باورم که بهترین راه پاسداری از زبان پارسی، به‌کاربردن آن در زندگی روزمره و دوست‌داشتنی کردن واژه‌های پارسی برای دیگران است.

اگر بخواهیم دوستانمان را پیوسته نکوهش کنیم یا به آنان بگوییم که فلان واژه را به کار نبرند، چه‌بسا نتیجه وارونه بگیریم. هیچ‌کس دوست ندارد هنگام سخن گفتن، پیوسته سخنش درست شود.

من اگر جای شما باشم، از خودم آغاز می‌کنم. برای نمونه، به‌جای «اوکی» می‌گویم «باشه»، به‌جای «تایم» می‌گویم «زمان»، به‌جای «فیک» می‌گویم «ساختگی»، به‌جای «چت» می‌گویم «گپ» و به‌جای «مرسی» می‌گویم «سپاس».

در آغاز شاید این شیوه سخن گفتن برای برخی ناآشنا باشد، ولی هنگامی که واژه‌های زیبای پارسی را روان و بی‌تکلف به کار ببریم، کم‌کم برای گوش دیگران نیز آشناتر می‌شوند.

راه دیگری که من بسیار می‌پسندم، آموختن روزانه چند واژه پارسی است. نیازی نیست یک‌شبه شیوه سخن گفتنمان را دگرگون کنیم. اگر هر هفته تنها سه یا چهار واژه پارسی را جایگزین واژه‌های بیگانه کنیم، پس از یک سال شمار بسیاری از آن‌ها به بخشی از گفتار همیشگی ما تبدیل خواهند شد.

درباره دوستانتان نیز می‌خواهم نکته‌ای بگویم.

هرگز نگذارید ریشخند دیگران شما را از راهی که به آن باور دارید، دلسرد کند؛ ولی نگذارید دلبستگی به زبان پارسی نیز میان شما و دوستانتان دیوار بکشد.

اگر دوستی شما را برای به‌کاربردن واژه‌ای پارسی ریشخند کرد، نیازی به خشمگین شدن یا کشمکش نیست. با روی خوش از کنار آن بگذرید. چه‌بسا همان دوستی که امروز به سخن گفتن شما می‌خندد، فردا ناآگاهانه یکی از واژه‌هایی را که از شما شنیده، به کار ببرد.

البته من بر این باور نیستم که باید همه واژه‌های برگرفته از زبان‌های دیگر را کنار بگذاریم. زبان پارسی در درازای تاریخ خود با زبان‌های گوناگون دادوستد داشته است. آنچه برای من ارزش دارد، این است که هنگامی که واژه‌ای زیبا، رسا و روان در زبان خودمان داریم، بیهوده آن را کنار نگذاریم.

از نگاه من، میهن‌دوستی تنها به سخن گفتن از شکوه ایران باستان نیست؛ بلکه در همین کارهای کوچک روزانه نیز نمایان می‌شود. در کتاب خواندن، در شناختن فرهنگ نیاکان، در درست نوشتن و در پاس داشتن زبان مادری.

من دوست دارم روزی برسد که ما، واژه‌های پارسی را نه از سر ناچاری، بلکه با مهر و سرافرازی بر زبان بیاوریم.

و در پایان، سخنی با شما دارم:

برای پاسداری از زبان پارسی، نیازی نیست همه را همانند خود کنیم؛ کافی است چنان زیبا و دلنشین سخن بگوییم که دیگران نیز به این شیوه سخن گفتن دل ببندند.

زبان پارسی با مهر، آگاهی و به‌کارگیری زنده می‌ماند.

پاینده ایران، پویا زبان پارسی و سرافراز ایران‌دوستان.