منبع برای اسم گراهون ک ایرانی هست

درود.

بله؛ برای نام «گراهون» منبع ادبی ایرانی داریم، اما یک نکتهٔ مهم: گراهون در شاهنامهٔ فردوسی نیست؛ منبع اصلی آن گرشاسپ‌نامهٔ اسدی توسی، حماسهٔ فارسی سدهٔ پنجم هجری است.

در گرشاسپ‌نامه، گراهون یکی از دلاوران زابلیِ سپاه گرشاسپ است و نام او چند بار آمده است. برای نمونه اسدی می‌گوید:

«طلایه بُد آن شب گراهونِ گرد
گرفتش سبک، زی سپهدار بُرد»

و در جای دیگری:

«نگهبان سه لشکر سه گرد دلیر
هژیر و گراهون و نشواد شیر»

همچنین در شرح نبرد سپاه ایران با هندوان آمده است:

«گروها گره را گراهون شکست»

پس از نظر منبع ادبی، وجود نام گراهون در سنت حماسی ایرانی کاملاً مستند است و این شخصیت در شمار پهلوانان زابل و همراهان گرشاسپ قرار دارد.

اما اگر منظور از «ایرانی بودن» این باشد که ریشه‌شناسی خود واژهٔ گراهون دقیقاً از فارسی باستان، اوستایی یا پهلوی اثبات شده باشد، من برای چنین ادعایی منبع زبان‌شناختی دانشگاهی معتبری پیدا نکردم. بنابراین بهتر است با دقت گفته شود:

«گراهون نامی کهن در حماسهٔ ملی و ادبیات فارسی ایران است و نام دلاوری زابلی در گرشاسپ‌نامهٔ اسدی توسی است.»

این سخن مستندتر از آن است که بدون مدرک بگوییم ریشهٔ واژه حتماً فارسی باستان یا اوستایی است.

نکتهٔ دیگر اینکه برخی سایت‌های نام‌گذاری نوشته‌اند «گراهون از شخصیت‌های شاهنامه است»؛ این تعبیر دقیق نیست. مأخذ اصلی‌ای که اکنون می‌توان مستقیماً نشان داد گرشاسپ‌نامه است، نه شاهنامه.