آیا حضرت علی وامام حسن وحسین درجنگ وهجوم به ایران حضورداشته اند؟

درود

دوست گرامی

علی ابن ابیطالب - خلیفه چهارم است

اگر ایشان اینقدر عاشق و دلخسته پارسیان بودند - میتوانستند لشگر آدم خور عربها را از ایران بیرون ببرند.

سال 35 ه. ق

با قتل عثمان در مدینه مردم استخر باز شورش می کنند و این بار در زمان خلافت خلیفه چهارم ایشان عبدالله بن عباس را والی عراق و فارس می کنند .

عباس به استخر لشکر می کشد و استخر را فتح می کند و مردم بسیار از استخر را می کشد

/ در کتاب فتوح البلدان و فارس نامه ابن بلخی/

البته در تاریخ طبری و تمام کتب تاریخی اینگونه موارد بسیار است

پس از صفویه بود که ناگهان ما متوجه شدیم - خاندان عصمت و طهارت عاشق ما ایرانیها بوده اند

وگرنه هیچ سند تاریخی برای این عشق وجود ندارد

کما اینکه خود شما دوست گرامی هم به استدلال بسنده کردید و از ارائه سند پرهیز

با سپاس از شما

ابو نعيم اصفهاني نسبت به امام مجتبي مي نويسد: ايشان همانند ديگر رزمندگان و جنگجويان با جنگ و مبارزه داخل اصفهان گرديد و با ديگر جنگجويان از گرگان عبور نمود. (2)

و نيز گفته اند: در فتح طبرستان (مازندران ) كه سعيد بن عاص فرماندهي لشكر اسلام را به عهده داشت و با آنان جنگيد ،عبد الله بن عباس و بسياري از صحابه و همين طور حسنين، حضور داشتند. (3)

اما اين دو بزگوار در جنگهاي زمان علي (عليه السلام) شرکت داشتند .

پيش از شروع جنگ جمل حسن بن علي طبق دستور پدر بزرگوار همراه با تني چند از ياران امام علي، وارد كوفه شد و مردم را جهت مشاركت در جهاد عليه ناكثين، فراخواند. (4)

حضور امام حسين عليه السلام هم در جنگ جمل قطعي است. چند روايت تاريخي درباره‌ي جنگ جمل اين ادعا را ثابت مي‌کند:

در جنگ جمل مروان بن حکم به دست اصحاب اميرالمؤمنين علي اسير شد و حسن و حسين عليهما السلام او را نزد اميرالمؤمنين شفاعت کردند و امام او را آزاد فرمود.(5)

بعد از آنکه سپاه جمل منهدم شد و شتر عايشه به خاک افتاد، عايشه را به قصر بني‌خلف بردند و علي با حسن و حسين و عمار به بصره رفتند.(6)

در جنگ جمل امام علي عليه السلام فرزندش، محمد بن حنفيه، را به قلب سپاه دشمن فرستاد و حسن و حسين را باز داشت. علت را از محمد بن حنفيه پرسيدند.

گفت:« حسن و حسين دو چشم علي هستند و من دست او. علي با دست خويش از چشمانش محافظت مي‌کند.».(7)

امام حسن از شجاعان عرب بود و در جنگ صفين جزء سرداران عمده و رشيد و فرماندهان بزرگ سپاه اسلام بود.(8)

به صورت حكم كلي و به مقتضاي ضوابط و ايدئولوژي اسلام؛ يعني با توجه به محتواي دين اسلام (كه مشتمل بر جهاد، دفاع، امر به معروف، نهي از منكر و... است) و سيره پيامبر(ص) و امامان(ع) مي‏توان گفت: جهاد و دفاع و اتخاذ شيوه جنگي براي زدودن موانعي كه در مسير گسترش اسلام وجود دارد، پذيرفته است.

در اين دوره ياران علی در جنگ‏ها شركت فعال داشتند، از جمله:

- عمار ياسر در فتح مصر، شوشتر و ديار بكر؛

- مالك اشتر نخعى در نبرد قادسيه و مصر؛

- حجر بن عدى كندى در نبرد جلولاء و قادسيه؛

- براء بن عازب در فتح شوشتر، ابهر، قزوين و زنجان؛

- زيد بن صرحان در نبرد جلولاء؛

- حذيفه بن يمان در جنگ نهاوند؛

- مقداد بن اسود كندى در فتح مصر و ديار بكر؛

- هاشم مرقال در نبرد قادسيه، بيت المقدس و جلولاء؛

- سلمان فارسى در فتح مدائن.

ای کاش بیشتر مجالی بود و حوصله ای - و نمیدانم چه اصراری بر این داریم که بگوییم عده ای از اعراب میگفتند به ایران حمله نکنیم - چون مردم خیلی خوبی دارد!!!

این بیشتر شبیح به طنز و شوخی است

دوست عزیز منضور شما را کامل متوجه نشدم

اگه شبهه دارید بدون هیچ ملاحظظه ای بفرمایید مطمئن باشید پاسخ را خواهم داد

شک نکنید شک نکنید امام حسن وحسین درجنگ باایران ازسرداران عمربوده اند وازفتوحات لشگراسلام سهم داشته اند وحضرت علی درآن بحبوحه وظیفه مسلمان کردن سوریه ای ها که جزروم بوده اندرابرعهده داشته است.این رامن نمی گویم برویدوتاریخ طبری رابخوانید
اگربخواهیم باتعصبات کورکورانه مذهبی پاسخ بدهیم بایدبگوییم هیچ نقشی نداشتند

من در مطلب فوق با استفاده از منابع معتبر سخنم ذرا ثابت کرده ام پس تعصب نیست!

پس لطفا شما هم منابعتون رو ذکر کنید تا آن را بررسی کنیم
قطعا منابع می توانند پاسخ ما بدور از هیچگونه تعصبی باشند!

چه منبعی وچه دلیلی بالاترازاین که شهربانودخت یزدگردسوم رابه حسین دادند؟
درزمان باستان دربیشترملل مثل مغولها واعراب ویونان رسم براین بوده هرشخصی درجنگ وغارت شرکت کندازتمامی نفوس واموال وسازوبرگ جنگی که غنیمت می گرفتندسهم داشته وبه کسی زن زیبا می دادند که درآن پیر وزی نقش داشته باشدنه کسی که درعربستان درخانه خودنشسته باشد!
این رسم ناپسندتازمان قاجاردربرخی مناطق عشایری ایران رواج داشته است
درلرستان درزمان قاجاربه قبل راهزنان وغارتگران کودکان راباخود همراه می کردندتاآنهاهم سهمی داشته باشندوچیزی نصیبشان گردد.

سن امامان ذکر شده در آن جنگ در حد نوجوانی بوده است بفرض صحیح بودن گفته جریر طبری (که به اعتقاد من صحیح نیست)عمر هیچگاه حاضر نمیشده فرماندهی را به نوجوانان واگذار کند.این نوشته در کتب تاریخ نگاران اهل سنت در زمان عباسیان آمده و در هیچ منبع شیعی ذکر نشده است.

داستان شهبانو دروغ است و سند محکمی ندارد. به خصوص در امور مذهبی باید خیلی دقت کرد چون ارادات افراد باعث می شود واقعیت ها را طور دیگری جلوه دهند و بعضا بسازند