معشـــــوق عشقی ای وطن

خــــاکــــــم به سر ، زغصه به سر خاک اگر کنم
خـــــاک وطن که رفت ، چه خاکی به سر کنم ؟
آوخ ، کــلاه نیست وطـــــن ، گـــــــر که از سرم
برداشتند فــــکـــر کــــــلاهی دگــــــــر کــــــنم
مــــرد آن بود که این کلهش ، برسر است و من
نـــــــــــامـــردم ار که بی کله ، آنی به سر کنم
مــــن آن نیـــــــم کــــــــه یکسره تدبیر مملکت
تسلیــــــــم هـــــــرزه گـــــــــرد قضا و قدر کنــم
زیــــــــر و زَبَر اگــــــــر نکنـــــــی خــاک خصم را
ای چــــــــــرخ! زیــــــــــر و روی تو زیر و زبَر کنم


جــــــــایی‌ست آروزی مـــن ، ار من به آن رسم
از روی نعـــــــــش لشکـــــــــر دشمـن گذر کنم
هــــــــــر آنچـــــه می‌کنی بکن ای دشمن قوی
مـــــــــن نیز اگــــــــر قــــوی شدم از تو بتر کنم
مـــــن‌ آن نیـــــم بــــه مرگ طبیعی شوم هلاک
وین کـــــــاسه خون به بستر راحت هدر کنم
معشـــــوق عشقی ای وطن ای عشق پاک من
ای آن کـــــــه ذکـــر عشق تو شام و سحر کنم
عشقت نه سرسری ست که از سر به در شود
مهـــــرت نـــــــه عارضی ست که جای دگر کنم!
عشـــــق تــــــــو در وجــــــودم و مهر تو در دلم
بـــــــــا شیر انـــــــدرون شد و با جان به در کنم

<< میرزاده عشقی >>

دیدگاه بگذارید

avatar
  اشتراک  
اطلاع از