چند چامه(شعر)از مانی و مانویان (نمونه ی شعر سپید در ادبیات دوران باستان)
اشعار پایین نمونه ای است از اشعار در ایران باستان تقدیم به تمام کاربران پارسیان دژ(اشعار مانوی) برونت را میارای چه درونت عریان و تهیست... چونان انار مباش که پوسته ی بیرونی اش شاداب و پوسته ی درونی اش تلخوش است... غرور و لاف آموزه ای که در آن سودی نیست اما معرفت و حقیقت تو و خردت روشناگر روح است... و در راهش بس نبرد کنند... درباره ی نور زنده : پوشیده شدم، چنان ایستادم،با جامه ای پاک جامه ای بی لک در جایی که هیچ کاستی نبود زندگان فریادم شنودند... برای محافظت از خویش برخاستم آنانم چنگ زذند... و گفت
مشاهده و مطالعه