هرگز نخواب کوروش ( شعر )

دارا جهان ندارد،

سارا زبان ندارد؛

بابا ستاره‌ای در هفت آسمان ندارد.

کارون ز چشمه خشکید،

البرز لب فروبست؛

حتی دل دماوند آتشفشان ندارد.

دیو سیاه دربند،

آسان رهید و بگریخت؛

رستم در این هیاهو گرز گران ندارد.

روز وداع خورشید،

زاینده‌رود خشکید؛

زیرا دل سپاهان نقش جهان ندارد.

بر نام پارسِ دریا

نامی دگر نهادند؛

گویی که آرش ما تیر و کمان ندارد.

دریای مازنی‌ها

بر کام دیگران شد؛

نادر، ز خاک برخیز! میهن جوان ندارد.

دارا، کجای کاری؟

دزدان سرزمینت

بر بیستون نویسند: «دارا جهان ندارد.»

آییم به دادخواهی،

فریادمان بلند است؛

اما چه سود؟ اینجا نوشیروان ندارد.

سرخ و سپید و سبز است

این بیرق کیانی؛

اما صد آه و افسوس، شیر ژیان ندارد.

کو آن حکیم توسی،

شهنامه‌ای سراید؟

شاید که شاعر ما دیگر بیان ندارد.

هرگز نخواب، کوروش!

ای مهر آریایی؛

بی نام تو وطن نیز نام و نشان ندارد.

— سیمین بهبهانی